Alex's POV

Carlyle stopte voor mij met lopen. Ga door met lopen! dacht ik. Ik had het willen schreeuwen. Loop door en besteed geen nodeloze aandacht aan mij. Ik probeerde nonchalant weer een stap te nemen. Met de kaken op elkaar geknepen probeerde ik de pijn te maskeren. Maar hij zag het door. Hij zag het door zoals hij dat altijd deed, de kwal.

‘Zo kun je niet lopen.’ Carlyle kwam met kleine sprongetjes van zijn verhoging af. Onder hem rolden steentjes met hem de berg af, waardoor het leek dat hij aan het bergsurfen was. Door zijn hakken in het rollende zand te steken verminderde hij snelheid, totdat hij voor mij stil stond. Zijn bezorgde aandacht ergerde me. Ik had wel eens voor hetere vuren gestaan. Wie dacht hij wel wie ik was?

Uitnodigend stak hij zijn hand naar me uit. ‘Ik draag je wel.’

‘Tuurlijk kan ik wel lopen.’ Ik keek van zijn hand weg door recht in zijn gezicht te kijken. Het was vuil van het orangegrijze zand dat hier het aardoppervlak beheerste. Zijn donkerblonde lange haren waren bedekt met een laagje grijs stof en hingen als vettige slierten naar beneden. Ik zou er wel niet veel beter uitzien. ‘Jouw hulp heb ik wel als laatste nodig.’ Ik draaide mijn hoofd van zijn gezicht weg. Misschien was ik bang te zien dat ik hem gekwetst zou hebben. Maar dat was onmogelijk. Deze kerel was onmogelijk te kwetsen. Laat staan door mij. Hij had daarnet wel oprecht bezorgd gekeken. Zijn wenkbrauwen hadden een bezorgde bocht naar boven gekruld. Maar deze kerel, bedacht ik me snel, was de koning van de gezichtsmanipulatie.

Hem negerend probeerde ik mij een weg naar boven te banen. Bij elke stap die ik met mijn verzwikte enkel maakte, drong er een stekende pijn tot mij door. Ik probeerde me van deze pijn af te leiden door elke keer zachtjes op mijn wang te bijten. Het hielp niet.
En dat wist hij. Hoe kon hij het mogelijk niet weten? Bij elke stap kromde mijn been enkele centimeters naar voren van de pijn, waarbij mijn bovenlichaam naar opzij zwenkte om niet uit evenwicht te raken. Ik was als een waggelende pinguin. Ik liet een woedend geluidje tussen mijn tanden ontsnappen.

‘Je ziet toch zelf dat het zo niet kan?’riep Carlyle van onder mij. ‘Kom op. Er zijn twee opties die beiden luisteren naar ‘Je kunt mijn rug op.’ Ik prefereer de eerste optie.’

Probeerde hij nu lollig te zijn? Als het aan mij lag kon hij ook zeker mijn rug op. Helaas zat ik hier aan hem vast, omdat er niets anders was. Hoe had ik ook zo stom kunnen zijn? Zuchtend liet ik me op een middelgroot rotsblok vallen. Als hij zo stug volhield, kon ik maar beter aan hem toegeven. Van hem afkomen zou ik toch niet.

Een lach van triompf tekende zich op zijn gezicht. Hij had zijn spelletje gewonnen. Springend van de ene steen naar de andere steen kwam hij als een overwinnaar mijn kant op. Het was duidelijk dat ik verloren had.

Carlyle's POV

Ontwaking op Toendra

Met een bonkende pijn in zijn achterhoofd werd hij wakker. Wat had hij gedaan dat hij dit verdiend had? Een kater kon het niet geweest zijn. Hij was al enkele jaren een serieus geheelonthouder geweest. Misschien had hij gisteren nog een rood wijntje gehad, want daar hield hij op zijn tijd nog wel van. Maar dit leek hem uiterst onwaarschijnlijk. De regelhandhavers van Cesar hadden drank tijdens hun dienstperiode nadrukkelijk verboden.

Juist ja… Cesar. Bij de gedachte daaraan ging er een gedempt lichtje bij hem branden. Eentje die hij vrijwillig zo snel mogelijke weer doofde uit zijn actieve geheugen.

Stevig op zijn kaken bijtend ging hij vanuit zijn liggende houding rechtop in zijn nog onduidelijke omgeving zitten. Met een hand hield hij, in deze beweging, zijn bonkend achterhoofd stevig in zijn vingers geklemd, alsof hij bang was dat zijn breinmassa nog erger tot een milkshake geklotst zou worden.

Maar waar was hij? Met zijn vingers betastte hij onderzoekend het zachte, vervormbare oppervlakte dat rond hem verspreid lag. Onder zijn vingertoppen voelde hij hoe miniscule bolletjes zichzelf al rollend mee lieten voeren. Het was in iedergeval niet de stenen vloer van de Cesar. Noch was het zijn bed of zelfs één van de ziekenzaal. Maar wat was het dan wel? Van zijn hand maakte hij een kommetje en schepte als een graafmachine door de ondergrond heen. Hij bracht de vracht dichterbij zijn ogen om het te kunnen bestuderen. Grijsoranje korrels. Dat kon toch niet waar zijn? Hij keek in lichte paniek om zich heen. Om hem heen was niets meer te zien dan de langgerekte vlakten van grijsoranje zandkorrels. Af en toen dook er een dorre tak schuw op naar de oppervlakte.

Disipado, dat was waar hij was. Hij had het zelf deze naam nog gegeven toen ze het ontdekt hadden. Disipado omdat het verlaten was. De minimale optimale omstandigheden maakten dat hij de kans op intelligent leven op het minimale had geschat. Misschien zelfs als onmogelijk. Dat was tenminste hoe hij zijn bevindingen toentertijd ten gehore had gebracht. Andere bemanningsleden waren het met deze redenatie niet eens geweest. Maar wat wisten zij er nu eigenlijk van? Niets! En dat was waarom zij HEM nodig hadden. Het genie van de missie. Alleen hij kon hen helpen met hun zoektocht.

Maar toch was hij hier. Op een verlaten stukje wereld, waar de aanwezigheid van Cesar was weggewist. Toen drong het tot hem door. Hij was alleen. Helemaal alleen. Verlaten op een wereld waar naar zijn inzicht geen leven mogelijk was. Hoe hadden ze hem dat aan kunnen doen? Als hij ook maar één van hen in het zicht kreeg… dan, dan… Inwendig kookte hij van woede. De korrels in zijn hand probeerde hij tevergeefs tot stof te verpulveren.

En toen merkte hij iets onwaarschijnlijks op. In de verte lag een hoopje. Iets wat hem sterk leek op een hoopje… mens.

Soundtrack

Hier drop ik mijn eerste ‘goodie‘.

Vaak ontwikkeld er tijdens het schrijven van een verhaal zich een binding met hetgeen dat ik vaak luister tijdens dit schrijven. Een emotionele verbintenis zeg maar. Het is iets raars. Vaak heeft de directe tekst nooit echt iets te maken met het verhaal dat je aan het schrijven bent. Zo heb ik ook het liedje Where Are You Going van de Dave Matthews Band gezien als de themesong van een niet afgeschreven liefdesverhaal met een tragisch einde.

Tijdens het schrijven van mijn recente verhaal Verlaten, luister ik vooral veel New Order en Snow Patrol. Twee nummers van hen wil ik hieronder met jullie delen.

Het nummer dat mij het sterkst aan mijn eigen verhaal doet denken is Fine Time van New Order. De constante herhaling van ‘You’re much too young… (to get a hold on me)‘ geeft mij het gevoel van wat de relatie tussen Carlyle en Alex inhoud. Alex is natuurlijk vele jaren jonger dan Carlyle. Het idee dat zij dan een liefdesrelatie zouden onderhouden, zou misschien op aarde als vreemd worden ervaren.

Daarnaast is er nog een nummer van Snow Patrol: Just say Yes. Dit is een geval apart. Het is niet het liedje dat een verbintenis met mijn verhaal is aangegaan, maar slechts één zinnetje; of ja de hele brug van het nummer. ‘I can feel your heart beat through my shirt. This was all I wanted, All I want.‘

Ik luister de dubbelcd al een redelijk poosje. Maar pas ná het schrijven van een beslissende scène tussen Carlyle en Alex, vond ik dat zinnetje wel érg toepasselijk. Had het liedje zich onbewust aan mij opgedrongen en mij zo beïnvloed? Of was het gewoon een gelukkig toeval?

Verlaten

Hoe lang schrijf ik nu eigenlijk al aan mijn verhaal? Volgens mijn tekstverwerker (de gratis en uiterst handige StorYBook) ben ik in de nacht van 6 maart 2010 begonnen. Het lijkt alweer zo lang geleden. Dagen, nee, weken lang was ik ‘verslaafd’ aan het schrijven en praten over het verhaal. Verslaafd aan het tikken van mijn vingers over het toetsenbord. Verslaafd aan het dagdromen. Tijdens colleges Statistiek tikte ik lekker door. Tijdens de tussenuren die de dinsdag voorheen kende ging ik daarmee verder. Tijdens Experimentele Taalkunde probeerde ik dat ook, maar viel ik standaard in slaap. Tijdens de hoorcolleges van Tekstanalyse staarde ik ‘geïnteresseerd’ al dagdromend naar het worddocument dat ons werd gepresenteerd. Tijdens mijn werk achter de kassa voedde ik mijn drang met ideeën; voelde ik steken van heimwee naar het tikken van het verhaal.

Maar nu zit ik hier al sinds 5 april zonder een woord aan het verhaal getikt te hebben. Wat is er veranderd dat dit mogelijk is? Wat er niet is veranderd is, is dat heimweeige gevoel tijdens het werk…

Het is echter wel minder geworden. Ik weet niet precies waarom het minder is geworden. Ik kan er echter wel een theorie aan verbinden.

Al eind vorige maand liep het al niet helemaal lekker meer. De dagen waren druk. Maandags was ik van 10 tot 16 onder de pannen qua colleges. Het reizen niet meegerekend. Ik moest veel werken (vaak meer dan 18 uren in de week). Zo werkte ik vaak van 17 tot 20:30 na mijn lange schooldag op maandag. Dinsdag viel ik dan aan het eind van de zesurige schooldag bijna in slaap. Ik dreigde aan overspanning ten onder te gaan. Eerst hielp het schrijven me nog scherp te houden tijdens de eerste uren van de dinsdag, maar al snel hielp dat niet meer.

Op een gegeven moment werd het me ook te veel. Ik ging vroeg op bed. Was op mijn vrije dagen te moe om iets doen, zowel huiswerk als vrije tijdsbesteding. Minstens een hele week heb ik qua tekenen en schrijven compleet stil gelegen. Voor mijn statistiek tentamen heb ik met moeite bijna alle boekstof samengevat. Dit wil zeggen dat ik het laatste hoofdstuk niet heb behandeld en de formules niet uit mijn hoofd heb kunnen leren. Toch haalde ik (gelukkig) een 8.

Maar vanaf dat moment ging het bergafwaards. Die éne week dat ik van de Universteit vrij had, moest ik zowat helemaal vullen met werk. En dat ging niet. Op een vrijdag werd ik helemaal bleek en rillerig tijdens mijn 7,5-urige werkdag. Ik heb me een ochtend ziek moeten melden, omdat mijn moeder vond dat ik beter thuis kon blijven. En tijdens de Pasen was ik ziek en kon niet lekker mee-eten.

Dat is echter allemaal nu achter de rug. Ik werk nu nog maar 7 uren in de week, omdat ik een nieuw beschikbaarheidsrooster heb ingeleverd. Wat zijn nu dan de oorzaken?

Allereerst was ik de laatste tijd in de ‘tekenperiode’. Ik heb aardig wat afgetekend. Die periode is eergisteren, met het afmaken van mijn Eleventh Hour (Doctor Who) tekening helaas afgelopen. Daarna werden ze er niet beter op.

Daarnaast heb ik het nu aardig druk, ook qua school. Ik moest voor woensdag drie wetenschappelijke artikelen lezen. Ik had een extra college voor Experimentele Taalkunde. Moet een moeilijke, niet te begrijpen huiswerk opdracht voor zondag inleveren. Ik moet voor woensdag een belangrijke essay over De Burggravine van Vergi schrijven, wil ik mee doen aan het tentamen van Middelnederlandse Letterkunde. Daarnaast wordt er nu ook wat meer van mij verwacht hier thuis. Mijn moeder is namelijk nu in het ziekenhuis en zal niet thuiskomen voor maandag. Ik zal hier echter niet verder over uitwijden.

Wat ook nog mee zou kunnen werken is de televisie. In de eerste week van april zijn er op BBC1 twee series herstart. Vrijdag om 22 uur kijk ik standaard de nieuwe afleveringen van Ashes To Ashes (series 3). Zaterdag om 7:15 kijk ik standaard de nieuwe Doctor Who met Matt Smith en Karen Gillan. En misschien nog wel belangrijker… De serie die mij tot het verhaal geïnspireerd heeft, namelijk Stargate Universe, is inmiddels gestopt op onze Syfy. Misschien dat ik maar online verder moet gaan. Dat doet mijn broertje nu ook. En als ik er weer van ga schrijven…