Writersblock

Verlaten

Hoe lang schrijf ik nu eigenlijk al aan mijn verhaal? Volgens mijn tekstverwerker (de gratis en uiterst handige StorYBook) ben ik in de nacht van 6 maart 2010 begonnen. Het lijkt alweer zo lang geleden. Dagen, nee, weken lang was ik ‘verslaafd’ aan het schrijven en praten over het verhaal. Verslaafd aan het tikken van mijn vingers over het toetsenbord. Verslaafd aan het dagdromen. Tijdens colleges Statistiek tikte ik lekker door. Tijdens de tussenuren die de dinsdag voorheen kende ging ik daarmee verder. Tijdens Experimentele Taalkunde probeerde ik dat ook, maar viel ik standaard in slaap. Tijdens de hoorcolleges van Tekstanalyse staarde ik ‘geïnteresseerd’ al dagdromend naar het worddocument dat ons werd gepresenteerd. Tijdens mijn werk achter de kassa voedde ik mijn drang met ideeën; voelde ik steken van heimwee naar het tikken van het verhaal.

Maar nu zit ik hier al sinds 5 april zonder een woord aan het verhaal getikt te hebben. Wat is er veranderd dat dit mogelijk is? Wat er niet is veranderd is, is dat heimweeige gevoel tijdens het werk…

Het is echter wel minder geworden. Ik weet niet precies waarom het minder is geworden. Ik kan er echter wel een theorie aan verbinden.

Al eind vorige maand liep het al niet helemaal lekker meer. De dagen waren druk. Maandags was ik van 10 tot 16 onder de pannen qua colleges. Het reizen niet meegerekend. Ik moest veel werken (vaak meer dan 18 uren in de week). Zo werkte ik vaak van 17 tot 20:30 na mijn lange schooldag op maandag. Dinsdag viel ik dan aan het eind van de zesurige schooldag bijna in slaap. Ik dreigde aan overspanning ten onder te gaan. Eerst hielp het schrijven me nog scherp te houden tijdens de eerste uren van de dinsdag, maar al snel hielp dat niet meer.

Op een gegeven moment werd het me ook te veel. Ik ging vroeg op bed. Was op mijn vrije dagen te moe om iets doen, zowel huiswerk als vrije tijdsbesteding. Minstens een hele week heb ik qua tekenen en schrijven compleet stil gelegen. Voor mijn statistiek tentamen heb ik met moeite bijna alle boekstof samengevat. Dit wil zeggen dat ik het laatste hoofdstuk niet heb behandeld en de formules niet uit mijn hoofd heb kunnen leren. Toch haalde ik (gelukkig) een 8.

Maar vanaf dat moment ging het bergafwaards. Die éne week dat ik van de Universteit vrij had, moest ik zowat helemaal vullen met werk. En dat ging niet. Op een vrijdag werd ik helemaal bleek en rillerig tijdens mijn 7,5-urige werkdag. Ik heb me een ochtend ziek moeten melden, omdat mijn moeder vond dat ik beter thuis kon blijven. En tijdens de Pasen was ik ziek en kon niet lekker mee-eten.

Dat is echter allemaal nu achter de rug. Ik werk nu nog maar 7 uren in de week, omdat ik een nieuw beschikbaarheidsrooster heb ingeleverd. Wat zijn nu dan de oorzaken?

Allereerst was ik de laatste tijd in de ‘tekenperiode’. Ik heb aardig wat afgetekend. Die periode is eergisteren, met het afmaken van mijn Eleventh Hour (Doctor Who) tekening helaas afgelopen. Daarna werden ze er niet beter op.

Daarnaast heb ik het nu aardig druk, ook qua school. Ik moest voor woensdag drie wetenschappelijke artikelen lezen. Ik had een extra college voor Experimentele Taalkunde. Moet een moeilijke, niet te begrijpen huiswerk opdracht voor zondag inleveren. Ik moet voor woensdag een belangrijke essay over De Burggravine van Vergi schrijven, wil ik mee doen aan het tentamen van Middelnederlandse Letterkunde. Daarnaast wordt er nu ook wat meer van mij verwacht hier thuis. Mijn moeder is namelijk nu in het ziekenhuis en zal niet thuiskomen voor maandag. Ik zal hier echter niet verder over uitwijden.

Wat ook nog mee zou kunnen werken is de televisie. In de eerste week van april zijn er op BBC1 twee series herstart. Vrijdag om 22 uur kijk ik standaard de nieuwe afleveringen van Ashes To Ashes (series 3). Zaterdag om 7:15 kijk ik standaard de nieuwe Doctor Who met Matt Smith en Karen Gillan. En misschien nog wel belangrijker… De serie die mij tot het verhaal geïnspireerd heeft, namelijk Stargate Universe, is inmiddels gestopt op onze Syfy. Misschien dat ik maar online verder moet gaan. Dat doet mijn broertje nu ook. En als ik er weer van ga schrijven…

~ door Alies op 16 april 2010.