Intro Deel II

Alex's POV

Carlyle stopte voor mij met lopen. Ga door met lopen! dacht ik. Ik had het willen schreeuwen. Loop door en besteed geen nodeloze aandacht aan mij. Ik probeerde nonchalant weer een stap te nemen. Met de kaken op elkaar geknepen probeerde ik de pijn te maskeren. Maar hij zag het door. Hij zag het door zoals hij dat altijd deed, de kwal.

‘Zo kun je niet lopen.’ Carlyle kwam met kleine sprongetjes van zijn verhoging af. Onder hem rolden steentjes met hem de berg af, waardoor het leek dat hij aan het bergsurfen was. Door zijn hakken in het rollende zand te steken verminderde hij snelheid, totdat hij voor mij stil stond. Zijn bezorgde aandacht ergerde me. Ik had wel eens voor hetere vuren gestaan. Wie dacht hij wel wie ik was?

Uitnodigend stak hij zijn hand naar me uit. ‘Ik draag je wel.’

Intro Deel I

Carlyle's POV

Ontwaking op Toendra

Met een bonkende pijn in zijn achterhoofd werd hij wakker. Wat had hij gedaan dat hij dit verdiend had? Een kater kon het niet geweest zijn. Hij was al enkele jaren een serieus geheelonthouder geweest. Misschien had hij gisteren nog een rood wijntje gehad, want daar hield hij op zijn tijd nog wel van. Maar dit leek hem uiterst onwaarschijnlijk. De regelhandhavers van Cesar hadden drank tijdens hun dienstperiode nadrukkelijk verboden.

Juist ja… Cesar. Bij de gedachte daaraan ging er een gedempt lichtje bij hem branden. Eentje die hij vrijwillig zo snel mogelijke weer doofde uit zijn actieve geheugen.

Stevig op zijn kaken bijtend ging hij vanuit zijn liggende houding rechtop in zijn nog onduidelijke omgeving zitten. Met een hand hield hij, in deze beweging, zijn bonkend achterhoofd stevig in zijn vingers geklemd, alsof hij bang was dat zijn breinmassa nog erger tot een milkshake geklotst zou worden.

Soundtrack; New Order/Snow Patrol

Soundtrack

Hier drop ik mijn eerste ‘goodie‘.

Vaak ontwikkeld er tijdens het schrijven van een verhaal zich een binding met hetgeen dat ik vaak luister tijdens dit schrijven. Een emotionele verbintenis zeg maar. Het is iets raars. Vaak heeft de directe tekst nooit echt iets te maken met het verhaal dat je aan het schrijven bent. Zo heb ik ook het liedje Where Are You Going van de Dave Matthews Band gezien als de themesong van een niet afgeschreven liefdesverhaal met een tragisch einde.

Tijdens het schrijven van mijn recente verhaal Verlaten, luister ik vooral veel New Order en Snow Patrol. Twee nummers van hen wil ik hieronder met jullie delen.

Writersblock

Verlaten

Hoe lang schrijf ik nu eigenlijk al aan mijn verhaal? Volgens mijn tekstverwerker (de gratis en uiterst handige StorYBook) ben ik in de nacht van 6 maart 2010 begonnen. Het lijkt alweer zo lang geleden. Dagen, nee, weken lang was ik ‘verslaafd’ aan het schrijven en praten over het verhaal. Verslaafd aan het tikken van mijn vingers over het toetsenbord. Verslaafd aan het dagdromen. Tijdens colleges Statistiek tikte ik lekker door. Tijdens de tussenuren die de dinsdag voorheen kende ging ik daarmee verder. Tijdens Experimentele Taalkunde probeerde ik dat ook, maar viel ik standaard in slaap. Tijdens de hoorcolleges van Tekstanalyse staarde ik ‘geïnteresseerd’ al dagdromend naar het worddocument dat ons werd gepresenteerd. Tijdens mijn werk achter de kassa voedde ik mijn drang met ideeën; voelde ik steken van heimwee naar het tikken van het verhaal.

Maar nu zit ik hier al sinds 5 april zonder een woord aan het verhaal getikt te hebben. Wat is er veranderd dat dit mogelijk is? Wat er niet is veranderd is, is dat heimweeige gevoel tijdens het werk…